ΠΑΡΑΘΥΡΟ...ΙΣΟΝΟΜΙΑΣ ΓΙΑ ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΕΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΠΕΜΠΤΗ 24 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2014

Του Δημήτρη Αγγελίδη

 Η κυβέρνηση φαίνεται να αλλάζει στάση,αναγνωρίζοντας ως συντάξιμα τα χρόνια κράτησης και φυλάκισης για όσους εξέτισαν την ποινή τους προ του 1997(θέσπιση εναλλακτικής θητείας)

ΤΕΚΝΟ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ

ΜΙΑ ΣΥΛΛΟΓΗ ΔΙΗΓΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΒΑΣΙΛΙΚΟΥ ΠΟΥ ΕΚΔΟΘΗΚΕ ΤΟ 1983.ΜΕΤΑΞΥ ΑΥΤΩΝ Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΜΕΤΕΦΕΡΕ ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ.Η ΑΦΗΓΗΣΗ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΗ ΤΟΥ ΚΛΙΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΟΥΣΕ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ( 1975 ) ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΕΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ.ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ.ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΔΕΔΟΤΣΗ,ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ΕΠΙ ΧΡΟΝΙΑ,ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΒΑΣΙΛΙΚΟ.ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΜΕΤΕΦΕΡΕ Ο ΝΙΚΟΣ ΜΟΡΦΗΣ.


ΤΕΚΝΟ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ

'Οταν το κουδούνι χτύπησε,δεν άνοιξα αμέσως.Ήθελα πρώτα να βεβαιωθώ από τον "Σαούλ"(έτσι λέμεστο σπίτι μας τον "Ιούδα" της πόρτας)ποιός είναι.Τελευταία φοβάμαι.Ακόμα δεν μου έχει περάσει το σύνδρομο της σύλληψής μου(η τραυματική στιγμή):χτύπησαν,άνοιξα,μπήκαν σα σίφουνας,ανέτρεψαν τα πάντα,τρομοκράτησαν γυναίκα και παιδιά και έφυγαν παίρνοντάς με σαν λάφυρο

Βέβαια τα χρόνια πέρασαν.Εκείνος ο εφιάλτης είναι πιά μια αρχαιολογία.Αλλά στο άνοιγμα κάθε φορά άγνωστου...

Μου ήταν αληθινά άγνωστος ο τύπος.Δεν έμοιαζε ούτε πλανώδιοςπωλητής,ούτε τσιγγάνος,ούτε φορατζής.Στεκόταν ακίνητος,γίγαντας με μια τσάντα τόσο φτωχική που σου σπάραζε την καρδιά.

-Είστε ο κύριος...
-Ο ίδιος.
Με κοίταξε περίεργα
-Έχετε αυτό,είπε με λίγο δισταγμό.
Και μου πέρασε ένα γράμμα.Απ'τον φάκελο ακόμα βλέποντας μόνο γραμμένο το όνομά μου, κατάλαβα από τον ποιόν ήταν.
-Απ'τον Βασίλη έρχεσθε;Περάστε.Μερόπη( φώναξα τη γυναίκα μου)απ'τον Βασίλη,απ'τις φυλακές,έχουμε ένα γράμμα.

Η Μερόπη αν και δεν τον είχε γνωρίσει τον Βασίλη ποτέ,τον ήξερε ωστόσο καλά από τις διηγήσεις μου.
-Που είναι τώρα;
-Στην Αυλώνα.μα θα τους παν στην Κέρκυρα την άλλη βδομάδα.
-Πως είναι;
-Καλά.
-Κι εσείς.(ήθελα να τον ρωτήσω), είστε μάρτυρας του Ιεχωβά;
Ο τύπος συγκατάνευσε πρίν προλάβω να ρωτήσω τίποτα
-Κι εγώ.

Διατηρούσε την ακινησία ενός καταψυγμένου που η επαφή του με τον αέρα δεν του έχει προσδώσει ακόμα τη φυσική του ελαστικότητα.

-Πότε αποφυλακιστήκατε;
-Χθές.
-Και πότε ξανά για μέσα;
-Σε ενάμισο μήνα.Καλείται η κλάση μου τον Οκτώβριο οπότε εγώ θα ξαναπάω φυλακή μέσα Νοεμβρίου.

Γι'αύτο εξ άλλου το ζήτημα μου έγραφε ο φίλος μου ο Βασίλης.Πως έπρεπε η πολιτεία επιτέλους να αποφασίσει να βρει μια λύση.Να μη κατάδικάζει έτσι εις το διηνεκές.ανά πενταετία,τους Μάρτυρες,αλλά μια κι έξω,να τελειώνουμε.

-Καθίστε,του είπα.

Κάθισε στην άκρη της καρέκλας και με κοιτούσε μ'εκείνο το σιωπήλο,ήσυχο βλέμμα της αδικίας που σου γίνεται και δεν φωνάζεις.Ίδιος με όλους τους άγιους Σεβαστιανούς της Αναγέννησης που τους τρυπούν τα βέλη κι αυτοί δέχονται τον πόνο στωικά,αν όχι με χαμόγελο,κοιτάζοντας,με ένα φωτοστέφανο,προς τα πάνω.Ο άνθρωπος κοιτούσε προς τα κάτω,τις μύτες των παπουτσιών του,ενώ ένα φως τρεμόπαιζε μες στο βλέμμα του.

Σηκώθηκε μόλις είδε την Μερόπη να μπαίνει.Του έφερε γλυκο του κουταλιού.Ήταν απ'την πατρίδα της,τη Φολέγανδρο.Ντρεπόταν.Τελικά το δέχτηκε.Κι ήπιε όλη την κανάτα το νερό.

Με τον Βασίλη,που μου έστειλε το γράμμα,είχαμε κάνει μαζί κάπου δύο χρόνια φυλακή.Αυτός ήταν στο δεύτερο χρόνο όταν εγώ μπήκα και τον άφησα στον τέταρτο,όταν αποφυλακίστηκα.Ο Βασίλης ήταν μια περίπτωση που μόνο όταν μπείς στη φυλακή μπορείς να τον γνωρίσεις.Διαφορετικά κανείς δεν μιλά γι'αυτό,στον Τύπο ή στις συντροφιές.

Μάρτυρας του Ιεχωβά,που επειδή αρνιόταν να κρατήσει το όπλο,τον καταδικάσαν στο μάξιμουμ της ποινης.Αλλά έτσι ώστε να μη χάσει το δικαίωμα του να υπηρετήσει.Να ξαναβγεί δηλαδή,να τον ξανακαλέσουν στο στρατό,να αρνηθεί πάλι,να ξανακαταδικαστεί άλλα πέντε χρόνια.Και πάει λέγοντας.

Ήταν δηλαδή αποφασισμένος μ'εκείνη τη γαλήνη που φανερώνει μια τέτοια απόφαση ότι θα περνούσε τουλάχιστο εικοσιπέντε χρόνια στη φυλακή,με πέντε εξόδους,γιατί μετά,λόγω ηλικίας πια,περασμένα τα σαρανταπέντε,δεν θα τον ξανακαλούσε η πατρίδα να υπηρετήσει στο στρατό.Έτσι είχε παντρεφτεί και σε κάθε τέτοιο διάλειμμα της φυλακόβιας ύπαρξης του,θα φύτευε κι ένα παιδί,προς δόξα του Θεού κι Ιεχωβά του,που πίστευε.

Το γιατί δεν τον καταδικάζαν μια κι έξω εικοσιπέντε χρόνια ώστε να μπορέσει να βγει στα δεκαοχτώ,με το ελαφρυντικό της καλής διαγωγής και του έντιμου προτέρου βίου, μου το εξήγησε ο ίδιος στα ατελείωτα εκείνα βράδια που είχαμε να περάσουμε στο κελί μας: η ελληνική πολιτεία, αντίθετα με άλλες κοινωνίες,ακόμα κι ανατολικές που αντιμετώπιζαν το ζήτημα με περισσότερη ελαστικότητα είχε ένα μίσος για τους Ιαχωβάδες,σύμφυτο με την πιο καθυστερημένη,την πιο σκοταδιστική πλευρά της εκκλησίας μας.

Το 'βλεπε κανείς στις πόλεις με τα συνθήματα «έξω οι Μάρτυρες του Ιεχωβά» που αφισοκολλούσαν οι παραχριστιανικές οργανώσεις.Και ο ίδιος ήταν θύμα αυτής της ρύθμησης «κατ'απόλυτον τρόπον»,όπως έλεγε,και πάλευε,μέσα απ'τις φυλακές,για να την αλλάξει.

Δεν μπορώ να περιγράψω τι ανακούφιση στάθηκε για μένα,τις πρώτες μέρες,η παρουσία η ανεπάντεχη του Βασίλη στις φυλακές.Μια γλύκα και μια εγκαρτέρηση που σκόρπιζε γύρω του το φωτεινό πρόσωπό του,πόσο ευκόλυνε την προσαρμογή μου.Οπωσδήποτε,μετά το ΕΑΤ/ΕΣΑ οι φυλακές της Αίγινας φαίνονταν σ'όλους μας ένας παράδεισος.Μα πάλι υπήρχε μια τεχνική πλευρά κι ορισμένα πρακτικά ζητήματα και σ'αυτά ο Βασίλης,εθισμένος,έκανε το παν για να τα καταφέρει.Υπηρετούσε στο γραφείο και με τους άλλους Μάρτυρες κρατούσαν κυριολεκτικά το γραφειοκρατικό τμήμα των φυλακών στα χέρια τους.Κι ήταν άψογοι σαν Εγγλέζοι.

Ράγισε η καρδιά μου όταν τον άφησα και βγήκα.Το πρωτοχριστιανικό βλέμμα του με παρακολούθησε μέχρι και την πύλη.Ώσπου βγήκε κι αυτός παντρέφτηκε και,όπως το'ξερε,κλήθηκε πάλι για να υπηρετήσει.Στη δίκη του,στο Διαρκές Στρατοδικείο του Ρούφ,πήγα,με άλλους συναδέλφους,για ηθική,περισσότερο υποστήριξη.

Έγινε τυπικά,κράτησε λίγο,οι στρατοδίκες δεν ήταν εκεί για να συζητήσουν τις εκδοχές της πίστης,αλλά να εφαρμόσουν το νόμο.Δεν άκουγαν τίποτα.Ήταν αντιπαθητικές φυσιογνωμίες.Το μεσημέρι,μόλις θα τέλειωναν,θα γυρνούσαν σπίτια τους,θα τρώγαν, η γυναίκα τους θα τους φρόντιζε,θα αντιμετώπιζαν τα παιδιά τους,τα επαναστατημένα,κι ύστερα θα πέφταν για το υπνάκι τους που απόκλειε κάθε κούραση και κάθε άλλη έγνοια.

Ενώ την ίδια στιγμή,με τις χειροπέδες,ο Βασίλης θα ταξίδευε για τη νέα πενταετία του,όπως λέν για τα οικονομικά πλάνα. «Μα τόσο στωικά το παίρνουν;»αναρωτήθηκα. «Γιατί δεν το σκαν;Γιατί δεν εξαφανίζονται,αντί αυτή τη δια βίου ταλαιπωρία;»Υπάρχει όμως κάτι μέσα στην πίστη τους που τους ξεπερνά,τους κάνει σκεύη εκλογής του θεού τους κι είναι ταγμένοι,στη γη αυτή,να υποφέρουν απ'την αδικία των ανθρώπων,για τη βασιλεία των ουρανών.

Το να'σαι φυλακή,όπως εμείς οι πολιτικοί κρατούμενοι,αισθάνεσαι πως έχεις μαζί σου μια κοινωνική καταξίωση,όταν ένας σύμπας λαός σε παραστέκεται σιωπηλά και σε δικαιώνει, γιατί εσύ με την κράτησή σου,εκφράζεις τους δικούς του πόθους για ελευθερία και δικαιοσύνη.(Απόδειξη, με πόση αγάπη περιστοιχίστηκα από αγνώστους μετά την αποφυλάκισή μου.Να κάνω σε μια ταβέρνα ότι ζητώ το λογαριασμό κι ο σερβιτόρος να μου λέει πως είναι πληρωμένος από ένα άλλο τραπέζι που ήθελε να κρατήσει την ανωνυμία του για να μη βρεθεί κανένα καρφί μες στην ταβέρνα και τους καταδόσει).

Όμως το να'σαι μάρτυρας του Ιεχωβά,εκτός απ'τους δικούς του,τους άλλους μάρτυρες,το κοινωνικο σύνολο σε βλέπει σαν λέπρα.Δεν το καταξιώνεις.Δεν μπορεί μέσα από σένα να βρει τη δικαίωσή του.Αντίθετα,είναι σα να τους λες, «βλάκας είσαι που πολέμησες,αδελφέ μου,τον συνάνθρωπο σου,που έχασες τον άντρα σου ή το παιδί σου στον πόλεμο».Πως να σε δικαιολογήσουν έπειτα που δεν πιάνεις το τουφέκι;

Βέβαια,αν σου αναλύσουν οι ίδιοι την άποψη τους,θα δεις ότι δεν είναι τόσο άσπρο-μαύρο κι ότι δεν αρνιούνται να υπηρετήσουν την πατρίδα.Δέχονται να αναλάβουν όλες τις δουλείες του επισιτισμού ή όποια γραφική υπηρεσία.Αρνούνται να πιάσουν το όπλο,το τουφέκι,να εκπαιδευτούν στο να σημαδεύουν τον συνανθρωπό τους ή το σκιάχτρο του,στο πεδίο βολής.

Μα αυτά είναι ψιλά γράμματα για τον νομοθέτη,όπως κι οι ίδιοι αποτελούν ψιλά γράμματα στο περιθώριο του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού.Κι έτσι ξεχασμένοι,παρεξηγημένοι,κυνηγημένοι ακόμα και μες στις φυλακές όπου το παράδειγμα τους,η άκακη στάση τους,αποδυναμώνει θύματα και θύτες,φυλακισμένους και δεσμοφύλακες,φύλακες και δεσμώτες,που η σχέση τους βασίζεται πάνω σε μια αντίθεση,ενώ αυτοί αισθάνονται πως τίποτα δεν τους χωρίζει με τον συνάνθρωπό τους.

-Ώστε θα πάει στην Κέρκυρα τον άλλο μήνα;ρώτησα τώρα τον μάρτυρα που καθόταν μπροστά μου,σιωπηλός.

-Κάντε κάτι και για μας,ξανάπε σε μια στιγμή.Βοηθείστε να ακουστεί η φωνή μας.Να ρυθμιστεί πλέον το θέμα αυτό.

Εκει τελείωνε η αποστόλη του.Έπρεπε τώρα να φύγει.Θα κρυβόταν για ένα διάστημα μια που μπορούσαν να τον συλλάβουν ακόμα και προληπτικά.Θα προφυλαγόταν.Δεν είχε τίποτ'άλλο να πει,ούτε να ακούσει.Θα διατηρούνταν έτσι,μες στην κατάψυξη,ως την επόμενη φυλακή.

Σώμα βαρύ,τύφλο,ναρκωμένο απ'την ακινησία κι απ'το φαγητό το καταστροφικό της κάθε φυλακής,( αν δεν έχεις δικό σου συσσίτιο),ήταν ένας άνθρωπος μπροστά μου,μια όρθια συνείδηση κι εγώ ήμουν ανήμπορος να τον βοηθήσω σε τίποτα,μια που το πρόβλημά του δεν ήταν που έκλεψε και μετάνιωσε ή σκότωσε και δεν μετάνιωσε.Το πρόβλημά του,ήταν πρόβλημα ηθικό,όπως όλων των πολιτικών κρατούμενων που αρνούνται να υπογράψουν μια δήλωση για ένα«πιστεύω».Και σαν τέτοιο,αντιμετωπίζονταν απ'την πολιτεία σαδιστικα.

Τον συνόδεψα ως την πόρτα,τον έβαλα στο ασανσέρ.Κι όπως βυθίστηκε στο σκοτάδι δεν μπόρεσα να μη δω αυτή την καταβύθιση σα μια είκονα που ήθελε ο νομοθέτης κι εφάρμοζε για τους μάρτυρες του Ιεχωβά..

τα τέκνα της ειρήνης...

ΑΜΑΛΙΑ ΦΛΕΜΙΓΚ - ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΝΟΜΟΣ

ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕ Η ΑΜΑΛΙΑ ΦΛΕΜΙΓΚ ΣΤΟΝ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ ΣΤΙΣ 11 - 12 - 1975 ΚΑΙ ΑΦΟΡΑ ΣΤΙΣ ΑΠΑΝΩΤΕΣ ΔΙΚΕΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΩΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ.ΕΙΝΑΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΠΩΣ ΣΕ ΜΙΑ ΔΥΣΚΟΛΗ ΠΕΡΙΟΔΟ ΕΞΕΧΟΥΣΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ ΟΠΩΣ Η ΑΜΑΛΙΑ ΦΛΕΜΙΓΚ ΥΨΩΝΟΥΝ ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ ΤΟΥΣ ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΑΡΘΡΑ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΩΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ,ΜΙΑ ΚΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΗΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΕΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ.ΔΙΑΒΑΣΤΕ:

Οι νόμοι.Δεν τους ξέρω μα θά ναι σωστοί.Γίνηκαν για να υπηρετούν τον άνθρωπο μιά και ο άνθρωπος είναι ο σκοπός.Γιά να τον προστατεύσουν σαν σύνολο και σαν άτομο.Και πιστεύω πς είναι δίκαιοι και πως έχουν λύση και πρόβλεψη για την κάθε περίπτωση.Είμαι μιά αστή με απόλυτο σεβασμό γιά τους νόμους(όταν είναι νόμιμοι).

Γι αυτό και τώρα με συνταράσσει ιδιαίτερα κάτι που γίνεται στο όνομα του νόμου και που γιά μένα είναι άδικο,παράλογο κι ακόμα και άσκοπο.Πρόκειται για τους ,σε στρατεύσιμη ηλικία,Μάρτυρες του Ιεχωβά.Στα είκοσι τους χρόνια,σαν όλα τα παιδιά μας,καλούνται στον στρατό.Και τότε αρχίζει η τραγωδία τους,γιατί το θρησκευτικό τους δόγμα δεν τους επιτρέπει να γίνουν στρατιώτες.Παρουσιάζονται στις στρατιωτικές αρχές,αρνούνται να βάλουν στολή κι ακόμα πιό έντονα να πιάσουν όπλο.Τους απαγγέλεται κατηγορία γιά "ανυπακοή",δικάζονται από το στρατοδικείο και,γιά πρώτη δόση,καταδικάζονται σε 4 ή 5 χρόνια φυλακή.

Η πρώτη μου απορία αρχίζει εδώ:Τα παιδιά αυτά κατηγορούνται ότι "σαν στρατιώτες δεν υπήκουσαν στις διαταγές των ανωτέρων τους".Αλλά στρατιώτες δεν είναι.Το έγκλημά τους είναι ακριβώς αυτό,ότι αρνήθηκαν να γίνουν στρατιώτες,δηλαδή αρνήθηκαν να συμμορφωθούν με το άρθρο του Συντάγματος που ορίζει ότι "όλοι οι άρρενες κλπ υποχρεούνται να κάνουν την στρατιωτική τους θητεία".Αξιόποινη πράξη.Μα μήπως σαν πολίτες θα πρεπε να δικάζονται από πολιτικά δικαστήρια και όχι από στρατοδικείο;

Εκτίουν την ποινή τους με παραδειγματική υπακοή στους νόμους της φυλακής.Αυτό φαίνεται ότι όχι μόνο το επιτρέπουν αλλά το επιβάλλουν οι κανόνες του δόγματός τους.Λόγω καλής διαγωγής τους χαριζεται συνήθως το 1/3 της ποινής και βγαίνουν από τη φυλακή,οπότε αμέσως ξανακαλούνται να υπηρετήσουν τη θητεία την οποίαν δεν έκαναν.Αρνούνται φυσικά και πάλι να γίνουν στρατιώτες.Ακολουθεί η ίδια διαδικασία στο στρατοδικείο με τη βαρύτερη κατηγορία της υποτροπής του εγκλήματος και της μη μεταμέλειας.Καταδικάζονται αυτή τη φορά σε μακρύτερη φυλάκιση και ακόμα λόγω της υποτροπής προστίθεται στην ποινή και το 1/3 που τους είχε χαρισθεί.

Εκτίουν και αυτή τη ποινή και η ιστορία επαναλαμβάνεται και επέρχεται τρίτη καταδίκη και μετά τέταρτη κλπ.Δηλαδή τα εικοσάχρονα αυτά παιδιά,όταν καλούνται να υπηρετήσουν τη στρατιωτική θητεία,αρχίζουν κάτι που ισοδυναμεί με ισόβια φυλάκιση.

Υπάρχει μια πολύ μεγάλη διάσταση στην αντιμετώπιση της άρνησης να καταταχθούν στο στρατό από το νόμο και από τους ίδιους τους αντιρρησίες: Γιά τον νόμο η άρνηση αυτή είναι ένα έγκλημα τόσο μεγάλο,ώστε να πρέπει να τιμωρηθεί με,τελικά,περισσότερα χρόνια φυλάκιση και από όσα εκτίουν μερικοί δολοφόνοι.Γιά τους ίδιους είναι μιά υπέρτατη θυσία στο θρησκευτικό τους πιστεύω.

Το τι είναι αυτό το θρησκευτικό τους δόγμα(επίσημα αναγνωρισμένο με πρόσφατη απόφαση του Αρείου Πάγου)ούτε το ξέρω,ούτε το συζητώ.Η οικουμενική διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου του ΟΗΕ,το κείμενο αυτό το γεμάτο ανθρωπιά και δικαιοσύνη-που το έχουν υπογράψει όλες οι πολιτισμένες χώρες,μέσα σε αυτές και η Ελλάδα-λέει στο άρθρο 18 ότι κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να έχει τη θρησκεία που θέλει,να αλλάζει θρησκεία που θέλει και να εξασκεί τη θρησκεία του,που σημαίνει να ακολουθεί τους κανόνες της.Η Ελλάδα υπογράφοντας την διακύρηξη των Ηνωμένων Εθνών ανέλαβε την ηθική υποχρέωση να σέβεται αυτό το άρθρο μαζί με όλα τα άλλα.

Οι καταδίκες λοιπόν δεν αφορούν καθόλου την πλευρά "θρησκευτικό δόγμα" και τις δυνατές αντιρρήσεις μας σε αυτό.Είναι καθαρά ζήτημα καταπάτησης του σχετικού άρθρου του Συντάγματος.Σε όλες τις άλλες χώρες εξετάζεται με λεπτομερείς αποδεικτικές διαδικασίες το αν πραγματικά η άρνηση οφείλεται σε λόγους συνείδησης,αν πράγματι τα παιδιά αυτά ανήκουν στο δόγμα στο οποίο λένε ότι ανήκουν.Και αν αυτό αποδειχτεί απαλλάσονται.Και δεν είναι δύσκολο να αποδειχτεί.Παραδείγματος χάριν, οι περισσότεροι εικοσάχρονοι μάρτυρες του ιεχωβά γεννήθηκαν από γονείς που ανήκουν στο ίδιο δόγμα και ανατράφηκαν σε αυτό το δόγμα.

Σε όλες τις χώρες της Ευρώπης,και η Ελλάδα είναι μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης,έχει βρεθεί μιά φόρμουλα γιά να απαλλάσονται αυτοί οι νέοι από την υποχρέωση της στρατιωτικής θητείας.Και αυτό έγινε,όχι μόνο από σεβασμό γιά τα δικαιώματα του ανθρώπου.θεωρήθηκε και στρατιωτική σκοπιμότητα.Γιατί τι υπηρεσία θα προσέφεραν στον στρατό,τι παράδειγμα θα ταν γιά τους άλλους,νέοι που ο εσωτερικός τους κόσμος θα ταν σπαραγμένος από την σύγκρουση του καθήκοντος στο στρατό της πατρίδας τους και στην πίστη τους ,στους κανόνες της θρησκείας τους;

Θα πρεπε και στον τόπο μας να βρεθεί ένας τρόπος να απαλλάσονται αυτοί οι νέοι από τη στρατιωτική θητεία,έστω και με μιά επ' αόριστο αναβολή.Η νομοθεσία κάποτε θα αλλάξει.Μα ως τότε κάτι πρέπει να γίνει για τα φυλακισμένα αυτά παιδιά.Δεν είναι πολλά.Νομίζω 60-80.ο αριθμός τους κυμαίνεται.Δεν θα σώσει τον στρατό η συμμετοχή τους.Ας ξαναεξετασθεί η περίπτωσή τους.Άνθρωποι που δέχονται να περάσουν τα νειάτα τους στη φυλακή,να τραβήξουν όσα ξέρουμε πως τράβηξαν στη Μακρόνησο,όσα τράβηξαν από τους βασανιστές της Χούντας,δεν είναι απατεώνες που βρίσκουν ένα πρόσχημα γιά να αποφύγουν τον στρατό.Τελευταία,όταν έγινε η επιστράτευση,τους απείλησαν με εκτέλεση.Είπαν:"Εκτελέστε μας"

Πήγα και τους είδα στις στρατιωτικές φυλακές στο Μπογιάτι και στην Αυλώνα.Βρήκα κάτι συμπαθητικά παιδιά καρτερικά υποταγμένα με τη δύναμη που δίνει η οποιαδήποτε πίστη.Είχαν μόνο ένα παράπονο:αυτή τη συνεχή επανάληψη της καταδίκης.

"Ας ξέρουμε" μου είπαν "πως θα μείνουμε φυλακή πέντε ή έστω και δέκα χρόνια και πως μετά θα μαστε ελεύθεροι".

Ώσπου να βρεθεί μιά δίκαιη λύση στο πρόβλημα ας γίνει κάτι τέτοιο.Ας καταδικάζονται μιά φορά πχ σε τέσσερα χρόνια το διπλό της στρατιωτικής θητείας.Ώσπου να αλλάξει ο νόμος.Γιατί δεν μπορεί να είναι σωστος και δίκαιος ένας νόμος που καταδικάζει σε είκοσι εικοσιπέντε χρόνια φυλακή παιδιά που το έγκλημά τους είναι ότι υπακούν τους κανόνες του δόγματος στο οποίο γεννήθηκαν.Ας μη μείναουμε αδιάφοροι στη δυστυχία αυτών των λίγων.Ας μην δημιουργούμε Μάρτυρες.


ΑΜ.ΦΛΕΜΙΓΚ

ΠΕΡΙ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ Ο ΛΟΓΟΣ..

Τον Αύγουστο του 1945 ο Αιδ. Τζορτζ Μπ. Ζαμπέλκα, Καθολικός στρατιωτικός ιερέας της Στρατιωτικής Αεροπορίας των ΗΠΑ, υπηρετούσε στη Νήσο Τίνιαν στον Νότιο Ειρηνικό. Διορίστηκε για να λειτουργεί τους Καθολικούς της 509ης Μονάδας της Πολεμικής Αεροπορίας. Η 509η Μονάδα της Πολεμικής Αεροπορίας ήταν η Μονάδα της Ατομικής Βόμβας. Υπηρέτησε ως ιερέας εκείνων που έριξαν τις ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Μετά από 22 χρόνια ως στρατιωτικός ιερέας συνταξιοδοτήθηκε ως Αντισυνταγματάρχης.
George Zabelka: Ο Χριστιανικός κόσμος & η ηθική του Πολέμου

[«Η αποτυχία να μιλήσω για την υπέρτατη ηθική διαφθορά του μαζικού αφανισμού πολιτών ήταν αποτυχία ως Χριστιανού και ως ιερέα κατά την άποψή μου. Η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι ήταν εντός και προς έναν κόσμο και μια χριστιανική Εκκλησία η οποία το είχε επιζητήσει – η οποία είχε προετοιμάσει την ηθική συνειδητοποίηση της ανθρωπότητας ώστε να πράξει και να δικαιολογήσει το αδιανόητο. Είμαι βέβαιος ότι κυκλοφορούν εκκλησιαστικά έγγραφα που θρηνούν για το θάνατο πολιτών στους σύγχρονους πολέμους, και είμαι βέβαιος ότι οι έχοντες θέση εξουσίας στην εκκλησία θα τα ανασύρουν για να δείξουν ότι έδινε ηθική καθοδήγηση κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στα μέλη της.

Εγώ, όμως, ήμουν εκεί, και θα σας πω ότι η επιχειρησιακή ηθική ατμόσφαιρα στην Εκκλησία σε σχέση με το μαζικό βομβαρδισμό των πολιτών του εχθρού ήταν παντελώς αδιάφορη, σιωπηλή, και στην καλύτερη περίπτωση διεφθαρμένη – στη χειρότερη περίπτωση υποστήριζε θρησκευτικά αυτές τις δραστηριότητες ευλογώντας αυτούς που τις έπρατταν.
Τα λέω όλα αυτά όχι για να μετακυλήσω την κριτική σε άλλους, διότι δεν γνωρίζω τις ψυχές τους τότε ή τώρα. Τα λέω όλα αυτά ως ένας από εκείνους που συμμετείχαν στη λεγόμενη χριστιανική ηγεσία της εποχής. Βλέπετε έτσι, ότι αυτός είναι ο λόγος που δεν πηγαίνω στην ημέρα της κρίσης αποβλέπωντας για δικαιοσύνη στο ζήτημα αυτό. Το έλεος είναι η σωτηρία μου.

[...] Κατά τους πρώτους τρεις αιώνες, τους τρεις αιώνες που ήταν πιο κοντά στον Χριστό, η Εκκλησία ήταν μια φιλειρηνική Εκκλησία. Με τον Κωνσταντίνο η εκκλησία αποδέχτηκε το παγανιστικό ρωμαϊκό ήθος του δίκαιου πολέμου και σιγά-σιγά άρχισαν τα μέλη της να αναμιγνύονται σε μαζικές σφαγές, αρχικά για το κράτος και αργότερα για την πίστη.

Καθολικοί, Ορθόδοξοι και Προτεστάντες, όποιες κι αν είναι οι διαφορές τους σε θεολογικά ζητήματα εσωτερικής φύσης, όλοι συμφώνησαν ότι δεν θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη στα σοβαρά η ξεκάθαρη και αδιαμφισβήτητη διδασκαλία του Ιησού σχετικά με την απόρριψη της βίας και την αγάπη για τους εχθρούς. Και έτσι οι κύριοι κλάδοι του Χριστιανισμού μέσω διαφορετικών θεολογικών μεθόδων τροποποίησαν τη διδασκαλία του Κυρίου μας σε αυτά τα θέματα μέχρι και οι τρεις τους να μπορούν να κάνουν όσα απέρριψε ο Ιησούς, δηλαδή, να πράττουν το οφθαλμόν αντί οφθαλμού, να σφαγιάζουν, να ακρωτηριάζουν, να βασανίζουν.
Αποτελεί για εμένα "σημείο" ότι χίλια εφτακόσια χρόνια χριστιανικού τρόμου και σφαγών θα κατέληγαν στις 9 Αυγούστου 1945 στην ρίψη από Καθολικούς της ατομικής βόμβας πάνω από τη μεγαλύτερη και την πρώτη Καθολική πόλη της Ιαπωνίας. Κάποιος θα μπορούσε να σκεφτεί ότι εγώ, ως Καθολικός ιερέας, θα είχα καταδικάσει τον ατομικό βομβαρδισμό των μοναχών. (Τρία τάγματα Καθολικών γυναικών μοναχών αφανίστηκαν στο Ναγκασάκι εκείνη την ημέρα.) Κάποιος θα μπορούσε να σκεφτεί ότι θα είχα προτείνει ως κατώτατο όριο Καθολικής ηθικής το να μην βομβαρδίζουν Καθολικοί τα Καθολικά παιδιά. Δεν το έκανα.

Εγώ, όπως εκείνος ο Καθολικός πιλότος στο αεροπλάνο στο Ναγκασάκι, ήμουν κληρονόμος ενός Χριστιανισμού ο οποίος για χίλια εφτακόσια χρόνια ενεπλάκη σε εκδίκηση, σε δολοφονία, σε βασανιστήρια, στην επιδίωξη της εξουσίας, των προνομίων και της βίας, όλα στο όνομα του Κυρίου μας.

The Urakami Cathedral
Περπάτησα ανάμεσα στα ερείπια του Ναγκασάκι μετά τον πόλεμο και επισκέφτηκα το σημείο όπου κάποτε στεκόταν ο Καθεδρικός ναός του Ουρακάμι. Πήρα μέσα από τα ερείπια ένα κομάτι ενός θυμιατηρίου. Όταν το κοιτάζω σήμερα προσεύχομαι στον Θεό να μας συγχωρήσει για το βαθμό στον οποίο διαστρέψαμε τη διδασκαλία του Χριστού και καταστρέψαμε τον κόσμο Του διαστρέφοντας αυτή τη διδασκαλία. Ήμουν ο Καθολικός στρατιωτικός ιερέας ο οποίος βρισκόταν εκεί όταν αυτή η αλλόκοτη διαδικασία, η οποία ξεκίνησε με τον Κωνσταντίνο, έφτασε στο κατώτατό της σημείο –ως τώρα».]


* George Zabelka,
«I was told It was Necessary»
[«Μου είπαν ότι Ήταν Αναγκαίο»],
Sojourners 9/8 1980, pp./σσ. 12-15.


TO EIΔΑΜΕ ΕΔΩ : http://e-homoreligiosus.blogspot.com/2010/04/to-fail-to-speak-to-utter-moral.html

ΜΟΝΙΜΟΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ

ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΑΡΘΡΟ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ ΣΤΑ "ΝΕΑ" ΤΟ 1977 ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΑΝΩΤΕΣ ΚΑΤΑΔΙΚΕΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΩΝ.


"ΤΑ ΝΕΑ" ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 28 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1977

Στη ζωή μας έχουμε τους "επώνυμους" και τους "ανώνυμους".Γιά έναν επώνυμο που πεθαίνει από καρδιακή προσβολή,γίνεται σάλος στις εφημερίδες.Γιά τον ανώνυμο διαβάστε :"Στις τουαλέτες του υπογείου της πλατείας Ομονοίας πέθανε ξαφνικά χθες ο εργάτης Ευστάθιος Α. Χατζηκουμαντάρης,37 ετών.Ο θάνατός του οφείλεται σε καρδιακή προσβολή".Και αυτό είναι όλο.Δεν θα ξανακούσουμε τίποτα πιά,εμείς οι αναγνώστες,γιά τον εργάτη αυτόν,όπως δεν είχαμε ακούσει τίποτα πριν από τον θάνατό του.

Με την ίδια λογική υπάρχει μιά κατηγορία φυλακισμένων που γι αυτούς σχεδόν κανείς δε μιλά.Είναι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά,που έχουν καταδικαστεί κατ'επανάληψιν γιά το ίδιο "αδίκημα":άρνηση να πάρουν το τουφέκι.
Αναφέρω μερικούς : Σαρίδης Νικόλαος του Παναγιώτου,ετών 39 έγγαμος.Πρώτη φορά το 1960,δεύτερη φορά το 1975,τρίτη φορά το 1976.Δεδότσης Βασίλειος του Σπυρίδωνος,ετών 28,άγαμος.Πρώτη φορά το 1971 σε φυλάκιση 4 ετών,δεύτερη το 1975 σε φυλάκιση 3 ετών,τρίτη το 1975 πάλι σε φυλάκιση 4 ετών.Ο Δεδότσης δηλαδή από το 1969 βρίσκεται συνέχεια φυλακισμένος.Παναγιωτέλης Στέργιος του Γεωργίου,ετών 28,άγαμος.Πρώτη καταδίκη το 1971 4,5 χρόνια,δεύτερη το '75 σε 2,τρίτη το ΄75 σε 2,5 χρόνια.

ΙΟΥΛΙΟΣ 1975 ΠΕΙΘΑΡΧΕΙΟ ΚΕΠΘ - ΓΚΟΥΝΕΛΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ,ΔΕΔΟΤΣΗΣ ΒΣΙΛΗΣ,ΠΑΝΑΓΙΩΤΕΛΗΣ ΣΤΕΡΓΙΟΣ,ΣΑΡΙΔΗΣ ΝΙΚΟΣ,ΚΑΡΑΜΠΑΚΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ,ΠΑΠΑΛΑΠΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ,ΠΑΠΑΣΥΚΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

Κουφογιάννης Γεώργιος του Ιωάννου,ετών 28 άγαμος.Τρεις απανωτές καταδίκες.Γκουνέλας Γεώργιος του Ιωάννου,ετών 30,έγγαμος,πατήρ ενός τέκνου(ηλικίας 4 ετών).Δύο καταδίκες.

Καπαντέλης Βασίλειος,Ζερβός Μιχαήλ του Αλεξάνδρου,Πόγκας Γεώργιος του Επαμεινώνδα,ετών 25,Δασκαλάκης Χαράλαμπος του Ανδρέα,ετών 25,Παπαλάπας Γεώργιος του Θεόδωρου,ετών 25,Βαλσάμης Ηλίας του Θεόδωρου,ετών 24 και Δεδότσης Ανδρέας του Σπυρίδωνος,ετών 25 έγγαμος,αδελφός του Βασίλη - όλοι αυτοί έχουν από δύο καταδίκες και περιμένουν να παν γιά τρίτη.

ΙΩΑΝΝΙΝΑ ΦΘΙΝΩΠΟΡΟ 1975 - ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ ΝΙΚΟΣ,ΠΑΠΑΣΥΚΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ,ΠΑΠΑΛΑΒΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ,ΤΣΑΓΚΡΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ,ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ ΜΠΑΜΠΗΣ,ΓΚΟΥΝΕΛΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ,ΖΕΡΒΟΣ ΜΙΧΑΛΗΣ,ΔΕΔΟΤΣΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ,ΠΑΝΑΓΙΩΤΕΛΗΣ ΣΤΕΡΓΙΟΣ,ΚΥΡΙΑΖΕΛΗΣ ΣΤΡΑΤΟΣ,ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

Ενώ άλλοι 31-τριανταένα-κρατούμενοι μάρτυρες του Ιεχωβά καταδικασμένοι γιά πρώτη φορά,όλοι κρατούμενοι στις φυλακές Ιωαννίνων(πλην τεσσάρων που ξρατούνται στις φυλακές Αυλώνος)περιμένουν κι αυτοί τις επόμενες δύο και τρεις και τέσσερις καταδικες.

Το αδίκημα,να μη θέλουν να πιάσουν όπλο,τιμωρείται εις το διηνεκές.

Το πρόβλημα,όπως έχουμε ξανά τονίσει,είναι νομοθετικό και πρέπει να ρυθμιστεί από την Πολιτεία,σύντομα,πριν οι άνθρωποι βγούνε ράκη μέσα από τις φυλακές.

Είναι σαδιστικό το σύστημα αυτό της τιμωρίας.Διότι δεν προβλέπεται μεν ποινή μεγαλύτερη των 5-πέντε-ετών γιά να μη χάσουν το δικαίωμα να στρατεύονται,έτσι γίνονται επαναληπτικές ποινές που ισοδυναμούν με 25 χρόνια και πάνω.

Ενώ όμως,ένας καταδικασμένος σε 25ετή κάθειρξη μπορεί να έχει μερικές ευεργετικές συμπτώσεις,όπως συμψηφισμός της ποινής,διαγωγή καλή,έκτισης των δύο τρίτων ή αμνηστεία και να βγει πολύ νωρίτερα από τα κάτεργα,ο Μάρτυς του Ιεχωβά που θα συμπληρώσει τελικά-αν δεν αλλάξει η νομοθεσία-τον ίδιο χρόνο των 25 ετών μέσα στη φυλακή,επειδή οι ποινές του είναι κατατεμαχισμένες,σε ανά πέντε χρόνια,δεν ωφελείται από καμμία ευεργετική σύμπτωση που αναφέραμε πιό πάνω.

Έτσι έχουμε το παράλογο της εις το διηνεκές καταδίκης ανθρώπων γιά προβήματα συνειδησιακά.

Στις χώρες της Κοινής Αγοράς,όπου θέλουμε να ενταχθούμε,το θέμα έχει ρυθμιστεί με την ΑΠΑΞ και ΤΕΡΜΑ ποινή των Μαρτύρων(ή την απουσία της ποινής).

Στην Ιταλία με φυλάκιση από δύο μέχρι τέσσερα χρόνια,στη Γαλλία μέχρι τέσσερα,στην Ολανδία με απαλλαγή,στην Ελβετία με όχι πάνω από έξη μήνες κι αυτές σε νοσοκομείο κι όχι σε φυλακή,στη Δυτική Γερμανία το άρθρον 4 παράγραφος 3 του Συντάγματος,ορίζει ότι "δεν επιτρέπεται ο εξαναγκασμός ουδενός εις ένοπλον πολεμικήν υπηρεσίαν παρά την συνείδησή του".Στο Βέλγιο μέχρι δύο χρόνια κλπ.

Δεν συζητούμε εδώ γιά την ουσία του προβλήματος,εάν και κατά πόσον "οι αντιρρησίαι της συνειδήσεως",όπως τους αποκαλούν,πρέπει ή όχι να κλείνονται σε φυλακές.Αλλά να κλείνονται,στο μάξιμουμ της ποινής,γιά ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΟΝΟ.

"Η χάρις ή αμνηστία δεν λύνει το πρόβλημα μας,διότι μετά την αποφυλάκισίν μας υποχρεούμεθα και πάλι προς στράτευσιν.Εκείνο που ζητούμε είναι ΟΧΙ να απαλλασόμεθα,αλλά να δικαζόμεθα μία φορά μόνον",λένε οι ίδιοι.

Δεν θα βρεθεί τάχα ένας βουλευτής μέσα στους τριακόσιους,να φέρει το θέμα αυτό στη Βουλή,γιά να ρυθμιστεί μιά γιά πάντα αυτή η εξακολουθητική αδικία,εις βάρος ανθρώπων που είναι "τέκνα της ειρήνης" και "όρθιες ψυχές";

ΤΥΦΛΟ ΠΑΘΟΣ - ΜΙΣΑΛΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑΣ

Αποφασίστε κύριοι της μαχώμενης Ορθοδοξίας και πνευματικά τέκνα του κύριου Α.Αλεβιζόπουλου τι είναι τελικά οι Μάρτυρες του Ιεχωβά,πράκτορες της CIA ή Κομμουνιστές,γιατί έχουμε μπερδευτεί..Για δεκαετίες οι κύριοι αυτοί συκοφαντούν και αναλόγως της εποχής προσάπτουν "βολικές" κατηγόριες γιά τους Μάρτυρες του Ιεχωβά προκειμένου να επηρεάζουν τις μάζες με αρνητισμό.Αυτοί οι κύριοι βρίσκονταν πολλές φορές πίσω από τη μισαλοδοξία,τον διωγμό και τη βία που εισέπραξαν οι Μαρτυρες του Ιεχωβά αμέτρητες δεκαετίες..

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΡΑΒΗΓΜΕΝΗ ΤΟ 1990 ΣΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΥΠΟΚΙΝΗΜΕΝΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΛΗΡΟ

Μόνο που το μίσος τούς τύφλωσε τόσο πολύ που έφτασαν στο σημείο να κατηγορήσουν τους Μάρτυρες για 2 εκ διαμέτρου αντίθετες ιδεολογίες..Κι αυτό δείχνει καθαρά τα κινητρά τους...

Κοινώς "θάνατος στους αιρετικούς" πάση θυσία!Μα με ποιά αιτιολογία;Κάτι θα υπάρχει..κι αν δεν υπάρχει θα κατασκευάσουμε κάτι..

Και επειδή σε αυτή τη σελίδα μιλάμε με στοιχεία

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ΔΕΥΤΕΡΑ 23 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1987

ΤΥΦΛΟ ΠΑΘΟΣ

Γιά θρησκευτικά θέματα ο λόγος σε κεντρικό ξενοδοχείο.Κι ο δικηγόρος Γιώργος Ε.Στεφανάκης παρών στην εκδήλωση,άρπαξε την ευκαιρία.Και μίλησε γιά "τρομοκρατία της αγάπης",προκαλώντας βέβαια με όσα είπε,αίσθηση.

Μεγαλύτερη όμως ήταν η αίσθηση από την αντίδραση της καθηγήτριας Αλίκης Γιωτοπούλου-Μαραγκοπούλου,στην προσπάθεια του ιερέα Αντώνη Αλεβιζόπουλου να συνδέσει,με έναν ακροβατισμό σκέψης την οργάνωση των Μαρτύρων του Ιεχωβά ΜΕ ΤΗ CIA KAI TO ΠΕΝΤΑΓΩΝΟ!!

Σηκώθηκε η κ. Μαραγκοπούλου από τη θέση της αμέσως κι είπε κοφτά:"Αυτοί,που μιλάνε τώρα γιά όργανα της CIA και συνδέουν τους Μάρτυρες του Ιεχωβά μ'αυτή,έχω χαρτιά-και είναι στη διάθεση του καθένα-που αποδεικνύουν,ότι παλιότερα την ίδια οργάνωση οι ίδιοι την αποκαλούσαν όργανο του ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ"!

Έτριβαν τα μάτια τους όλοι από την έκπληξη.Ανάμεσά τους και ο υποφαινόμενος.Όχι τόσο γιά το μέγεθος της υποκρισίας και του λανθασμένου-μόνο;-δρόμου,που ακολουθούν ορισμένοι πολέμιοι κάθε προσπάθειας γιά θρησκευτική ελευθερία στην Ελλάδα.Κυρίως γιά το πάθος της πλάνης τους.Το τυφλό.

ΤΟ '87 ΒΟΛΕΥΕΙ Η CIA-EINAI TOY ΣΥΡΜΟΥ.ΤΟ '68,ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΗ Η ΧΟΥΝΤΑ,ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ Ο ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ!!

Για ευθύνη και σοβαρότητα ας μη γίνεται λόγος...Κ.Τ.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 15-10-1958

Προσέξτε το σχόλιο της εφημερίδας στην αρχή:"Αι συλλήψεις αυταί(της αστυνομίας)αποτελούν μίαν άμυναν της ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ εναντίον αιρέσεων,αι οποίαι δεν βλάπτουν μόνον θρησκευτικώς το Έθνος,αλλά και κοινωνικώς"
Όπως έλεγε και ο Χριστιανόπουλος στο διήγημα του,όπου δε τα καταφέρνει με τη θεολογία η Ορθοδοξία χρησιμοποιεί τους Αλφαμίτες..την ΕΑΤ-ΕΣΑ κλπ

Τελικά τι είναι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά;Πράκτορες ή Κομμουνιστές;Είναι αυτό που τους αποκάλεσε ο Βασίλης Βασιλικός:Τέκνα Ειρήνης..

Ο ΓΛΑΥΚΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ - Ο....ΜΑΡΤΥΡΑΣ

Ο ΓΛΑΥΚΟΣ ΣΥΖΗΤΑΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΜΕ ΕΝΑΝ ΜΑΡΤΥΡΑ.ΟΧΙ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΜΑΡΤΥΡΑ.Μ'ΕΝΑ ΜΑΡΤΥΡΑ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ.Μ'ΕΝΑ ΜΑΡΤΥΡΑ ΠΟΥ ΔΕΧΕΤΑΙ ΑΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΤΑ ΤΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑΤΙ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΣΕ ΚΑΤΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΑ "ΚΟΙΝΩΣ ΠΑΡΑΔΕΔΕΓΜΕΝΑ"




ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 25-09-1975 ( ΠΕΜΠΤΗ )

Γράφει ο Βασίλης Βασιλικός

Eίναι ένας μάρτυρας του Ιεχωβά.Μόλις δικάστηκε ξανά,τρίτη κατά συνέχεια φορά,απ'το Διαρκές Στρατοδικείο,στο Δήμο Ταύρου.

Όρθιος μετά την απόφαση,(του ριξαν άλλα 4 χρόνια),ακουμπά στο κιγκλίδωμα,και συζητά με τον Γλάυκο.Κρτά την πλαστική σακούλα γιά τη μεταφορά του στις φυλακές της Αυλώνας,απ' όπου θα φύγει για τις αγροτικές των Ιωαννίνων.Το μάτι του εκπέμπει ένα πρωτοχριστιανικό φως.Πιστεύει.

Λιγνός,φαγωμένος απ'τη φυλακή,έχει ήδη υπηρετήσει εξήμισυ χρόνια,τώρα με άλλα τέσσερα στη πλάτη,το θεωρεί φυσικό,χωρίς καθόλου να εκπλήσσεται."Γιά μας οι αποφάσεις του στρατοδικείου,οι ποινές είναι κομμένο τιμολόγιο"λέει ήρεμα¨."Πριν ακόμα εκδικαστεί η υπόθεση,υπάρχει ήδη γραμμένη κόλλα με τα εδάφια όπου το μόνο κενό είναι το όνομα, η ιδιότητα και η διεύθυνσή μας".

Ωστόσο,αυτός ο συγκεκριμένος μάρτυρας,η μορφή του σύγχρονου Αγίου Σεβαστιανού,όπου τα βέλη δε τον πληγώνουν,δεν του προκαλούν οδυνηρές συσπάσεις στο πρόσωπο,δεν είναι ένας οποιοσδήποτε καταδικασμένος.Είναι ο Δεδότσης.Μάρτυρας του Ιεχωβά και μάρτυρας κατηγορίας στη δίκη των βασανιστών γιατί υπηρετούσε στον Μπογιάτι.

"Αυτοί",λέει ο Στάθης Παναγούλης στον Γλαύκο,"οι Μάρτυρες του Ιεχωβά,κρατούσαν όλη την γραφική υπηρεσία στις φυλακές.Το στρατόπεδο ήταν στα χέρια τους.Αυτοί δούλευαν σαν υπάλληλοι που όμως ο χρόνος της φυλακής τους δεν υπολογιζόταν γιά διπλός".

Ο Δεδότσης λοιπόν,που λίγες μέρες πριν κατέθεσε στην άλλη αίθουσα γιά τους βασανιστές,βρισκόταν τώρα σε αυτή τη χωρίς δημοσιογράφους,γυμνή από προβολείς της δημοσιότητας αίθουσα του ίδιου στρατοδικείου.Αφού σαν πατριώτης έπραξε το καθήκον του γιά τη δημοκρατία,τώρα πράττει και το καθήκον του ως πιστός.Είναι ένας ανώνυμος πρώτος χριστιανός,που τα θηρία της αρένας,αντί να τον κατασπαράξουν,τον παρέδωσαν στους πραιτωριανούς."Οι πρώτοι χριστιανοί δεν στρατεύονταν",θα πει."Κι οι φιλοπόλεμοι άγγελοι είναι παρουσιασμένοι έτσι για να εξυπηρετούν τα ταξικά συμφέροντα της εκκλησίας".

Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει μάρτυρας του Ιεχωβά που να 'ναι και ποινικός κρατούμενος.Καμμία παράβαση,εκτός από αυτήν που υπαγορεύει η συνείδηση τους.Αλλά το φρόνημα,όπως είχε πει και ο αείμνηστος Γ.Παπανδρέου,δεν μπορεί να φρονιματιστεί."Η ανυπακοή είναι συνεχής",λέει ο Δεδότσης.Αλλά πρέπει να ναι και η ποινή αδιάκοπη;ρωτάει ο Γλαύκος.Τους καταδικάζουν 4 χρόνια κάθε φορά,γιατί αν τους καταδίκαζαν 5 χρόνια και έστω μιά μέρα,τότε θα έχαναν το δικαίωμα να κληθούν στρατεύσιμοι,άρα θα έπαυαν να υπόκεινται και στη διαρκή τυραννία των στρατοδικείων.Με τα 4 χρόνια κάθε φορά επί 8,μπορούν να περάσουν 30 χρόνια στη φυλακή,ώσπου να αποφυλακιστούν στα πενήντα τους.Πρόκειται,μ άλλα λόγια,γιά ισοβίτες,όσο ο νόμος της Πολιτείας γι αυτούς δεν αλλάζει.

Στις Ενωμένες Πολιτείες,όπως και στην Ολλανδία,οι μάρτυρες του Ιεχωβά απαλλάσονται.Η φασιστική Ισπανία,που εφεύρε την Ιερά Εξέταση,δεν τους καταδικάζει,γιά την άοπλη πίστη τους πάνω από τριάμισυ χρόνια άπαξ και διά παντός.Η Βουλγαρία,η άθεη κουμμουνιστική Βουλγαρία,τέσσερα χρόνια άπαξ.Η Ελλάς των Ελλήνων Χριστιανών τέσσερα τη δόση,εις το πολλαπλάσιον.

Μα τι ζητούν οι μάρτυρες του Ιεχωβά;Γιατί είναι αναρχικά στοιχεία;Δεν πιστεύουν στη μαμή της Ιστορίας,τη βία.Δεν παίρνουν όπλο.Ούτε θέλουν τη στολή.Άρα και Γιώτα 5 να τους κάνανε πάλι θα αρνιόνταν.Οι ίδιοι είναι πρόθυμοι να πληρώσουν γιά το "πιστεύω" τους.Και δε ζητούν παρά μιά λογική ρύθμιση της πληρωμής.Να κάτσουν μέσα τέσσερα-πέντε χρόνια,αλλά μετά να βγουν.Η εις το διηνεκές καταδίκη τους,τι εξυπηρετεί άλλο από το να τους φέρνει στα άκρα;

Ο Τσακαλώτος στο βιβλίο του παραδέχεται ότι οι καλύτεροι τραυματιοφορείς στο στρατό ήταν οι Μαρτυρες του Ιεχωβα.Δεν είναι οι άνθρωποι ούτε βλαμμένοι ούτε αλαφροίσκιωτοι.Είναι Έλληνες.Σαν Έλληνες,αγανακτούν με τους Τουρκους.Μόνο που δεν πιστεύουν στη χρήση του όπλου γιά τη λύση των διαφορών μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων.Είναι μιά στάσις.Νοιώθεται.Χρέος της Πολιτείας είναι να ρυθμίσει την τιμωρία πάνω στην ανθρώπινη αντοχή,κι όχι να χαρίζει ποινές στους βασανιστές και να διαιωνίζει το δράμα των συνειδησιακών κρίσης.

Υπάρχουν αυτή τη στιγμή,σ όλη την Ελλάδα,κάπου 30.000 Μάρτυρες του Ιεχωβά.Σαρανταπέντε από αυτούς είναι μόνιμα προφυλακισμένοι σαν τον Δεδότση.Άλλοι 34 μπήκαν στη φυλακή με την επιστράτευση του Ιωαννίδη,του σκύλου της Ε.Σ.Α. Μιά επίπτωση της επιστράτευσης μέσα στο γενικό ξεπούλημα της Κύπρου,υπήρξε και η φυλάκιση μιας ντουζίνας αθώων.

"Οι γραφικές αρχές καταδικάζουν την λήψη όπλου"-"Γιατί επιμένεις στις απόψεις σου;" τον ρωτάει ένας στρατοδίκης.-"Επικαλούμαι τις αρχές της Γραφής",επιμένει ο Δεδότσης.Γιά τους θεολόγους άλλων σχολών έχουν επινοηθεί σχετικές απαλλακτικές διατάξεις.Γιά τους Μάρτυρες του Ιεχωβά,καμμία.Γιατί;"Γιατί είμαστε εναντίον του δαπανηρού εορτολογίου,εναντίον των ακινήτων της Εκκλησίας,που πρέπει να επιστραφούν τα κτήματά της στον λαό,θέλουμε δικαιοσύνη επί της γης,να χτυπηθεί άμεσα το κεφάλαιο κι η απορρέουσα απ'αυτό εκμετάλλευση".-"Μα υπάρχουν πλούσιοι Ιεχωβάδες στν Αμερική"

Τι σημαίνει αυτό;Υπάρχουν μέλη του Κ.Κ. Ιταλίας κεφαλαιούχοι.Δεν παύουν ωστόσο να πιστεύουν και να παλεύουν γιά την κατάργηση του κεφαλαίου,την αυτοκατάργησή του.Τους Μάρτυρες του Ιεχωβά τους πολεμά η φασιστική δεξιά με τις βυζαντίζουσες σκοταδιστικές παραφυάδες της.

Κι ο Δεδότσης είναι αντιφασίστας.Μπαίνει στην κλούβα με χαμόγελο.Γι αυτόν είναι μιά συνήθεια.Οι φύλακες φρουροί τον συνοδεύουν από υποχρέωση."Αυτόν άστον",λέει ο Στάθης Παναγούλης "και θα πάει μόνος του στις φυλακές".Μα οι νόμοι της γης προβλέπουν φύλακες φρουρούς,ενώ οι επουράνιοι νόμοι φύλακες αγγέλους.

Συγκλονισμένος ο Γλαύκος,τον βλέπει,με τον πλαστικό σάκκο του,να μπαίνει στην κλούβα,ήρεμος,με άλλα τέσσερα χρονάκια φυλακή,συν τα έξι που υπηρέτησε ήδη,ενώ ο Γκόρος ελεύθερος,στοίβει το μουστάκι του."Δεν μπορώ δε γίνεται" λέει ο Γλαύκος,"να το χωνέψω αυτό.Ο Δεδότσης είναι ένας άνθρωπος πραγματικά άλλος.Τα μάτια του εκπέμπουν ένα θείο φως.Εγώ είμαι ένας Πόντιος Πιλάτος".Και τρέχει να νίψει τα χέρια του.Μα η τουαλέτα του Στρατοδικείου ήταν κατειλημμένη απ'τον Χατζηζήση.Οι χωροφύλακες,συγκινημένοι απ'την περίπτωση Δεδότση,νόμιζες ότι μετέφεραν στη κλούβα όχι αυτόν,αλλά την εικόνα του Εσταυρωμένου απ'τον τοίχο του Διαρκούς Στρατοδικείου.

Ο ΓΛΑΥΚΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ - Ο....ΙΕΧΩΒΑΣ

ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΑΡΘΡΑ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ ΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΔΕΔΟΤΣΗ ΣΤΟ ΔΙΑΡΚΕΣ ΣΤΡΑΤΟΔΙΚΕΙΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΤΑΥΡΟΥ.Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΕΚΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΛΥΨΕΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΑΛΛΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΑΡΘΡΑ ΚΑΤΑΠΕΛΤΗ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΝΕΑ.ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΑΥΤΑ ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΠΟΥ ΔΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΑΘΟΥΝ.ΕΝΑΣ ΥΜΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΜΕΓΑΛΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ.



ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 26 - 9 - 1975

Γράφει ο Βασίλης Βασιλικός

Γιά μέρες ο Γλαύκος δεν μπορούσε να συνέλθει μετά τη συνάντηση αστραπή με τον Μάρτυρα.Η μορφή του,μορφή ανθρώπου που ήξερε τη ζωή πριν την απαρνηθεί γιά να δοθεί στη λατρεία του Θείου,δεν τον άφηνε να ησυχάσει,να ξεχαστεί.

Ήταν ένας αγωνιστής φυλακισμένος."Γράψε μου στο ΣΟΥ ΦΟΥ ΜΟΥ",είπε φεύγοντας στον φίλο του - Τί είναι το ΣΟΥ ΦΟΥ ΜΟΥ ρώτησε ο Γλαύκος,δικαιολογημένα απορώντας- Στρατιωτικές Φυλακές Μπογιατίου,του απάντησε εκείνος,σαν γνώριμος από καιρό,σα θαρραλέος.

Τα αρχικά,γίνονταν σήματα μορς,τηλέγραφος του διπλανού κελιού."Γιά μένα ο Θεός είναι πραγματικός" είπε ο μάρτυρας σε έναν έφεδρο ανθυπολοχαγό που κολονατη τη πίστει τον ρωτούσε πως θα αντιμετώπιζε ένας μάρτυρας του Ιεχωβά μιά πιθανή εισβολή πχ μουσουλμάνων."Με κάθε μέσο"απάντησε ο Μάρτυρας"που θα έβρισκα εκείνη τη στιγμή μπροστά μου".Όμως δε δέχεται την παγίωση της ειρήνης με τη μέθοδο των αδιάκοπων εξοπλισμών.Όπου οι εξοπλισμοί γίνονται στο τέλος αυτοσκοπός που λησμονείς την αφετηριακή του ρίζα:εξοπλίζομαι γιά να σε αντιμετωπίσω.Μετά τη πάροδο ικανού χρόνου ,αφού εσύ δε μου επιτίθεσαι,ο εξοπλισμός μου,μην έχοντας που να ξεδώσει πρέπει κάπου να διοχετευθεί,γιατί αλλιώς θα πεινάσουν και οι εργάτες στα εργοστάσια που παράγουν όπλα.Αν δεν ξοδεύεται το πράμα τους,θα απολυθούν κι αν απολυθούν και πεινάσουν θα χουμε ταξικές ανακατωσούρες..Οπότε καλύτερα πόλεμος με τον εχθρό,τον όποιο εχθρό είτε λέγεται Βιετκογκ είτε αλλίως,φτάνει να αδειάσουν οι αποθήκες.Κι έτσι ένας μάρτυρας του Ιεχωβά,με την άρνηση του πχ να φάει,δυσαρεστεί το σύστημα των εστιατορίων του ωμού κρέατος.Γι αυτό τιμωρείται.Γιατί είναι εμπόδιο στην παραγωγή αστακικών εξοπλιστών που υπηρετούν κεφαλαιούχους μιάς τάξης που έχει ήδη προσυπογράψει την αυτοκαταδίκη της

Το πως τον κοίταζαν οι χωροφύλακες(χρονοφύλακες,θα πρότεινα ξανά στην Ακαδημία να υιοθετήσει τον όρο,γιατί κλέβουν το χρόνο του κρατουμένου,ενώ δεν είναι σίγουρο ποιό χώρο φυλάγουν)εντυπωσίασε αφάνταστα τον Γλαύκο.Του είχαν,του Μάρτυρα του Ιεχωβά,του συγκεκριμένου Δεδότση,μιά εμπιστοσύνη και μιά αγάπη θα έλεγα χωρίς όρια.Ξέραν ότι αυτός δεν ήταν Κοεμτζής,ούτε Βερνάρδος.Ανέβαινε τον Γολγοθά του γιά τις ιδεές του.

Και τι σημασία μπορούσε να έχει πιά αν οι Ιεχωβάδες δεν παραδέχονται τον τριαδικό δικό μας θεό,κι αν πιστεύοντας στην Αγία Τριάδα,διαφωνούν μονάχα ως προς το ομοούσιο.Η σημασία είναι αλλού.

Τόση ηρεμία,τόση αγάπη του πλησίον,τόση διαλεκτική διάθεση,τόση εμπιστοσύνη εν τέλει στον άνθρωπο δεν του έτυχε του Γλαυκου να ξαναδεί.Οι ιεροκύρηκες της Χριστιανοσύνης,πρέπει να εγείρουν φωνή σκέφτηκε,συναδελφικής συμπαράστασης στους φυλακισμένους αδερφούς τους,αντί να κάνουν αντικουμμουνιστικό κύρηγμα είτε από άμβωνος,είτε από υπουργείου είτε από "άλλες υπεύθυνες θέσεις"

Γιατί αν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά χαρακτηριστούν απ τους αντιδραστικούς της πιάτσας της Εκκλησίας,Φως εκ φωτός εκ Θεού κάλπη,σαν κομμουνιστές τότε το μέλλον είναι διαλεκτικά δικό τους.Οι μάρτυρες του Ιεχωβά,όπως ο Δεδότσης,είναι μιά μορφή τέτοια που δε θα τη ξαναδούμε εύκολα ανάμεσά μας.Ο κ. Τσιρόπουλος,συγγραφεύς και εκδότης της περιορισμένης ΕΥΘΥΝΗΣ,ας λάβει θέση ως πνευματικός άνθρωπος πάνω στα βασανιστήρια που άκουσε και κατήγγειλε ένας αυτόπτης μάρτυς,όχι του Ιεχωβά,αλλά της δικτατορίας.

Ο Γλαύκος σκεφτόταν και είχε ολόκληρη πόλη μπροστά του που τον παρακολουθούσε με τα χιλιάδες μάτια της όπως νόμιζε ο Γκουντέβας,ότι τον παρακολουθούν οι προβολείς,όταν "προέβη σε αποκαλύψεις"γιά τον Θ.Μουστακλή.Αλλά η πόλη του γιά τον Γλαύκο ήταν ισουψής και ισόμοιρη της δικιάς του συνείδησης.Εγώ είμαι η πόλη μου,που είχε πει κάποτε ο Γλάυκος,επαληθευόταν τώρα.

Η ΣΕΜΝΗ μορφή του Μάρτυρα του Ιεχωβα,το πλαστικό σακκούλι του όλα έτοιμα,να πάει γιά αλλού,να μεταφερθεί,η κλούβα,έτοιμη πολυθρόνα,και το ύφος του,προ πάντος αυτό,του ανθρώπου που δεν ενδιαφέρεται,του οδοιπόρου της δυστυχίας.Μόνο ο μακαρίτης ο Θεοτοκάς θα μπορούσε να δει,από όλους τους πνευματικούς μας ανθρώπους,τη διπλή διάσταση του μεταφυσικού και του πολίτη.

Ο Δεδότσης,μόλις η κλούβα έφτασε(και πρώτη φορά άκουγα το επίθετο γραφικός με την άλλη του τη σημασία,όπως την εννοούσε αυτός,δηλαδή "κατά τας γραφάς",όπως το "κοσμικός" σημαίνει στη φιλοσοφική ορολογία,"παγκόσμιος"),σηκώθηκε να πάει,σαν τη καρφίτσα στον μαγνήτη.Πυξίδα του η κλούβα τον οδηγούσε στην επόμενη φυλακή.Μα ο Γλαύκος έμεινε,με εκείνο το βλέμμα του,το καθαρό,το ξελαμπικαρισμένο,του πρώτου χριστιανού.

Ντροπή,ντροπή και πάλι ντροπή γιά ένα σύστημα που αθωώνει τις βορβορώδεις υπάρξεις και κάτι παρθενικά γιασεμιά τα ρίχνει στην κόλαση της φυλακής.

Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά αποτελούν καθαρό χρυσάφι,αδιύλιστο από τα μεγάλα καπιταλιστικά κανάλια.Πρέπει να τους βοηθήσετε.Να τους σώσετε.Αν είστε χριστιανοί.Κι αν πριν από αυτό,είστε άνθρωποι,σκεφτόταν ο Γλαυκος Θρασάκης.

ΣΤΟΧΑΖΕΤΑΙ ΠΑΡΑΤΕΡΑ ΝΑ ΑΦΑΝΙΣΤΕΙ - ΕΝΑΣ ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΙΑΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 27 - 06 - 01 Απόσπασμα

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΜΠΕΗ


Με την πρόσφατη συνταγματική αναθεώρηση κατοχυρώθηκε πλέον και στον τόπο μας,ως θεμελιακό δικαίωμα του ανθρώπου,το δικαίωμα άρνησης παροχής στρατιωτικής θητείας(ήδη άρθρο 4/6 του αναθεωρημένου Συντάγματος).Έιναι μιά κατάκτηση του πολιτισμού των ελεύθερων κοινωνιών,που ειδικά στην Ελλάδα,επιτεύχθηκε με πόνο και αίμα,στο διάστημα μιάς πορείας 60 και πλέον χρόνων.Σε αυτό το διάστημα,ως αντιρρησίες συνείδησης(σχεδόν αποκλειστικώς Μάρτυρες του Ιεχωβά) 2 στήθηκαν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα και θανατώθηκαν,5 βασανίστηκαν έως θανάτου,42 καταδικάστηκαν σε θάνατο,26 καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη,68 εξορίστηκαν και περισσότεροι απο 3.000 εξέτισαν ποινές φυλάκισης ή και κάθειρξης έως και 14 ετών !

Τον τραγικό τούτο απολογισμό έλαβε ο συντάκτης αυτών των γραμμών από τον Βασίλη Δεδότση,ο οποίος δαπάνησε 9!! χρόνια της ζωής του σε δίαφορες φυλακές της χώρας,γιά την ίδια αιτία.Και εκείνος μεν ,με ήρεμη συνείδηση γιά την ευτυχή κατάληξη της συνταγματικής κατοχύρωσης,είχε την ευγενική πρωτοβουλία να μου γνωστοποιήσει τον προαναφερόμενο απολογισμό,ευχαριστώντας αυτήν εδώ τη στήλη γιά τη δική της μικρή συμβολή καθ'οδόν προς αυτή τη κατάκτηση.

Εγώ όμως ένιωσα να με κατακλύζουν συναισθήματα αμηχανίας και ντροπής,καθώς αναθυμήθηκα τον μακαρίτη τον πατέρα μου.Ήταν άνθρωπος με δημοκρατικές αρχές και διακριτική χριστιανική ευσέβεια.Μ όλον τούτο,ήταν υποχρεωμένος να αγορεύει,ως εισαγγελέας,κατακεραυνώνοντας τους Μάρτυρες του Ιεχωβά,κάθε φορά που τα όργανα Ασφαλείας προσήγαν στην Εισαγγελεία κάποιους,με τη χαλκευμένη κατηγορία του προσηλυτισμού,γιατί - από πόρτα σε πόρτα - προσπαθούσαν να γράψουν συνδρομητές γιά το περιοδικό τους.

Ποιό νόημα έχει να τα θυμάσαι - με ρώτησε φίλος που τα διηγήθηκα.Περασμένα ξεχασμένα..Κι όμως,ούτε περασμένα είναι,μήτε ξεχασμένα μπορούν να τα θεωρούν κάποιοι συμπολίτες μας που,ακόμη και στις μέρες μας,σέρνονται στα δικαστήρια και καταδικάζονται από απερίσκεπτους κριτές,που δεν μπορούν ή δε θέλουν να συνειδητοποιήσουν πως ένας νόμος δεν πρέπει να εφαρμόζεται όταν είναι αντίθετος στο Σύνταγμα ή σε διεθνή σύμβαση την οποία η Ελλάδα έχει κυρώσει κι έχει καταστήσει εσωτερικό,εθνικό της δίκαιο,σύμφωνα με το άρθρο 28/1 του Συντάγματος