Συνέντευξη Θανάση Κόγιου στον Κώστα Τσαρούχα

Ένα απόσπασμα από την εκπομπή του Κώστα Τσαρούχα στον Σκάι "Επάγγελμα Ρεπόρτερ" - 1995.

Ο γνωστός δημοσιογράφος πάντα ευαισθητοποιημένος στα ακανθώδη αλλά και "δύσκολα" κοινωνικά προβλήματα ασχολήθηκε εντατικά με το θέμα των αντιρρησιών συνείδησης.Τόσο το συγγραφικό του έργο όσο και οι εκπομπές που έκανε στην τηλεόραση έδωσαν το έναυσμα σε πολλούς σκεπτόμενους ανθρώπους να προσεγγίσουν με άλλο μάτι ένα ζήτημα που αποτελούσε "ταμπού" γιά την ελληνική κοινωνία.

Σε αυτό το απόσπασμα καταγράφεται η συνέντευξη του Θανάση Κόγιου,αντιρρησία συνείδησης γιά θρησκευτικούς λόγους,ο οποίος αντιμετώπισε φρικτά βασανιστήρια σε στρατιωτικές φυλακές το 1970,χάρην της πίστης του.

Η Χριστιανική μου Ουδετερότητα Τίθεται σε Δοκιμασία

Αφηγείται ο Θόδωρος Νέρος

απόσπασμα

...Στις αρχές του 1952, καταδικάστηκα σε 20 χρόνια φυλάκιση επειδή αρνήθηκα να πάρω όπλο στη διάρκεια εκείνης της δύσκολης περιόδου στην ιστορία της Ελλάδας.

Στα στρατόπεδα του Μεσολογγίου και της Κορίνθου όπου βρέθηκα φυλακισμένος, είχα την ευκαιρία να εξηγήσω στους διοικητές ότι η Γραφικά εκπαιδευμένη συνείδησή μου δεν μου επέτρεπε να γίνω στρατιώτης και να υποστηρίζω πολιτικούς σκοπούς. «Είμαι στρατιώτης του Χριστού», εξήγησα, αναφέροντας το εδάφιο 2 Τιμόθεο 2:3. Όταν με παρακίνησαν να το ξανασκεφτώ, είπα ότι η απόφασή μου δεν ήταν της στιγμής, αλλά την είχα πάρει κατόπιν σοβαρής σκέψης και λαβαίνοντας υπόψη την αφιέρωση που είχα κάνει στον Θεό για να εκτελώ το θέλημά του.
Ως αποτέλεσμα, με ανάγκασαν να κάνω αγγαρείες, με άφηναν μέρα παρά μέρα νηστικό επί 20 μέρες, και με έβαζαν να κοιμάμαι στο τσιμεντένιο πάτωμα ενός κελιού το οποίο είχε διαστάσεις ένα επί δύο. Και μοιραζόμουν εκείνο το κελί με άλλους δύο Μάρτυρες! Τότε ήταν που με φώναξαν να βγω από το κελί μου, στο στρατόπεδο της Κορίνθου, για να με εκτελέσουν.
Καθώς πηγαίναμε στον τόπο της εκτέλεσης, ο αξιωματικός ρώτησε: «Δεν θα πεις τίποτα;»
«Όχι», απάντησα.
«Δεν θα γράψεις στους δικούς σου;»
«Όχι», απάντησα ξανά. «Ξέρουν ήδη ότι μπορεί να με εκτελέσουν εδώ».
Φτάσαμε στην αυλή, και με διέταξαν να σταθώ στον τοίχο. Κατόπιν, αντί να δώσει ο αξιωματικός στους στρατιώτες την εντολή να πυροβολήσουν, διέταξε: «Πάρτε τον μέσα». Ήταν μια εικονική εκτέλεση, με σκοπό να δοκιμάσουν την αποφασιστικότητά μου.
Αργότερα, με έστειλαν στη Μακρόνησο, όπου δεν επιτρεπόταν να έχω κανένα άλλο έντυπο εκτός από την Αγία Γραφή. Ήμασταν 13 Μάρτυρες σε ένα μικρό σπίτι ξεχωριστά από τους σχεδόν 500 ποινικούς κρατούμενους. Ωστόσο, με κάποιον τρόπο λαβαίναμε κρυφά τα έντυπα. Λόγου χάρη, μια μέρα μου έστειλαν ένα κουτί λουκούμια. Οι ελεγκτές ανυπομονούσαν τόσο πολύ να δοκιμάσουν τα λουκούμια ώστε δεν είδαν το περιοδικό Σκοπιά που ήταν κρυμμένο από κάτω. «Οι στρατιώτες έφαγαν τα λουκούμια, αλλά εμείς “φάγαμε” τη Σκοπιά!» παρατήρησε ένας Μάρτυρας.
Στα χέρια μας βρέθηκε ένα αντίτυπο του βιβλίου Τι Έκαμε η Θρησκεία για το Ανθρώπινο Γένος;, το οποίο είχε εκδοθεί πρόσφατα στην αγγλική, και κάποιος κρατούμενος που ήταν Μάρτυρας και ήξερε αγγλικά το μετέφρασε. Μελετούσαμε επίσης μαζί τη Σκοπιά, διεξάγοντας κρυφά τις συναθροίσεις μας.
Η τελευταία φυλακή στην οποία με έκλεισαν ήταν της Τίρυνθας, στην ανατολική Πελοπόννησο. Εκεί πρόσεξα ότι ένας φύλακας παρακολουθούσε προσεκτικά καθώς διεξήγα Γραφική μελέτη με κάποιο συγκρατούμενο. Τι έκπληξη ήταν για εμένα όταν, χρόνια αργότερα, συνάντησα εκείνον το φύλακα στη Θεσσαλονίκη! Είχε γίνει Μάρτυρας του Ιεχωβά. Αργότερα, ένα από τα παιδιά του πήγε στη φυλακή, όχι ως φύλακας αλλά ως κρατούμενος. Είχε φυλακιστεί για τον ίδιο λόγο που είχα φυλακιστεί και εγώ.

Σκοπιά 1/11/1998

Συνέντευξη Βασίλη Δεδότση στον Κώστα Τσαρούχα

Ένα απόσπασμα από την εκπομπή του Κώστα Τσαρούχα στον Σκάι "Επάγγελμα Ρεπόρτερ" - 1995.

Ο γνωστός δημοσιογράφος πάντα ευαισθητοποιημένος στα ακανθώδη αλλά και "δύσκολα" κοινωνικά προβλήματα ασχολήθηκε εντατικά με το θέμα των αντιρρησιών συνείδησης.Τόσο το συγγραφικό του έργο όσο και οι εκπομπές που έκανε στην τηλεόραση έδωσαν το έναυσμα σε πολλούς σκεπτόμενους ανθρώπους να προσεγγίσουν με άλλο μάτι ένα ζήτημα που αποτελούσε "ταμπού" γιά την ελληνική κοινωνία.

Σε αυτό το απόσπασμα καταγράφεται η συνέντευξη του Βασίλη Δεδότση,αντιρρησία συνείδησης γιά θρησκευτικούς λόγους,ο οποίος έζησε 8,5 χρόνια από τη ζωή του έγκλειστος στις πιό σκληρές φυλακές τις χώρας,χάρην της πίστης του.

ΜΙΑ ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ

Σεις σκοτώνετε εμένα,γι αυτό θα δώσετε λόγο στον Θεό για το άδικο αίμα που θα χύσετε

ΗΜΕΡΑ ΤΡΙΤΗ 3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1949

Αυτή την ημέρα θα γινόταν η δίκη του Αδελφού Ιωάννη Τσούκαρη.Πρόεδρος του Στρατοδικείου ήταν κάποιος Ευάγγελος Φαληρέας ο οποίος την ημέρα εκείνη είχε αντικαταστήσει τον τακτικό πρόεδρο του Στρατοδικείου ο οποίος ελέγετο Δόγανης,έλειπε με άδεια.Όταν άρχισε η διαδικασία Βασιλικός Επίτροπος ήταν ένας που στο επώνυμο του ελέγετο Ρούλης,αυτός ρώτησε τον αδερφό Γιάννη γιατί δεν παίρνει όπλο και ο αδερφός του απήντησε ότι εφαρμόζει την εντολή του θεού "ου φονεύσεις"κτλ και πάλι του πρότεινε ο Επίτροπος να υπακούσει στους νόμους του κράτους και ο αδερφός του απάντησε με τα ίδια λόγια που απάντησαν οι απόστολοι,"πρέπει να πειθαρχώμεν στον Θεόν μάλλον παρά σε ανθρώπους"Πράξεις 5:29.Τότε ο Πρόεδρος του Στρατοδικείου έβγαλε την εσχάτη των ποινών δηλαδή ΕΙΣ ΘΑΝΑΤΟΝ

Ήτο όπως είπαμε ημέρα Τρίτη και εν συνεχεία έφεραν τον αδελφό Γιάννη μελλοθάνατο και πάλι στη φυλακή.Αλλά κάθε έναν που διετάζετο σε θάνατο όταν τον γύριζαν στις φυλακές δεν τον πήγαιναν ξανά στους άλλους κρατουμένους αλλά τον πήγαιναν στα λεγόμενα κελιά μελλοθανάτων και εκεί έπρεπε κατά τον Νόμον να μείνει 3 μέρες μήπως του έλθη χάρη από το συμβούλιο χάριτων,σπάνιο πράγμα..

Ενθυμούμε τη χρονιά εκείνη ήτο βαρύς χειμώνας και η Θεσσαλία καθώς και μέσα η Λάρισσα,ήτο όλη σκεπασμένη με χιόνια και έκανε πολύ κρύο.Τότε εγώ που υπεραγαπούσα τον Γιαννάκη του πήγαινα πάντα μεταξύ των άλλων ζεστό τσάι από την καντίνα που ήμουν,τότε μου είπε να μη του ξαναπάω διότι δεν είχε να μου το πληρώσει,και εγώ του απάντησα ότι δε θέλω να μου το πληρώσει αλλά του το προσφέρω επειδή τον αγαπούσα.Και μου απάντησε με τα εξής λόγια: Αγαπήτε Γιάννη,επειδή μου κάνεις αυτό το καλό θα σου ευχηθώ ο Ιεχωβά Θεός τον οποίο αδιαλείπτως λατρεύω να σου ανοίξει τη διάνοια να γνωρίσεις την αλήθεια,όπως και εγώ με την προοπτική και την ελπίδα της αιώνιας ζωής στον Αποκαταστημένο παράδεισο.

Παρασκευή πρωί όλοι περιμέναμε πως θα έλθει το Εκτελεστικό απόσπασμα να πάρει τον Γιάννη γιά εκτέλεση,κατά τον Νόμον οι εκτελέσεις εγένετο προ της ανατολής του ηλίου,όμως πέρασε η ώρα και είχε βγει ο ήλιος όταν κατεύθασε στις φυλακές ένα φορτηγό αμάξι με χωροφύλακες και μερικούς εργάτες,αμέσως ο υπεύθυνος χωροφύλακας πήγε στα γραφεία των φυλακών και ζήτησε τον αδελφό Γιάννη να τον πάνε γιά εκτέλεση,πράγματι πήγε η φρούρα και τον έβγαλε από το κελί γιά να τον παραδώσει στους χωροφυλάκους,όταν τον είδε ένας χωροφύλακας του μίλησε με χυδαίο τρόπο ως εξής: "Έλα βρε τομάρι γιατί βρήκαμε τον μπελά μας με σένα",τότε ένας στρατιώτης από τη φρουρά επετέθει να χτυπήσει τον χωροφύλακα γιά τη συμπεριφορά του και του είπε τα εξής:"Βρε παλιάνθρωπε αυτόν τον άνθρωπο βρίζεις που είναι άγιος και δεν έκανε τίποτα;".Τελικά πήραν τον αγαπητό Γιάννη και μαζί πήγαν και μερικοί στρατιώτες από τη φρουρά να δουν τι θα πει ο Γιάννης την τελευταία του στιγμή.Μέχρι τότε όσους έπαιρναν γιά εκτέλεση δε γύρισε κανείς,ο Γιάννης πήγε και γύρισε πάλι στις φυλακές.Και μαθαίνουμε το εξής γιά το τι είχε συμβεί.

Το πρωί είχαν πάει χωροφύλακες στις πολιτικές φυλακές η ώρα 5 τη νύχτα και πήραν 10 άλλους που είχαν καταδικαστεί εις θάνατον και τους πήγαν στο πεδίο Εκτελέσεως που ελέγετο Μεζούρλογιά εκτέλεση.Με το ίδιο αμάξι θέλησαν να βάλουν μπρος.Επειδή είχε σταματήσει από το κρύο γιά να έλθουν στις στρατιωτικές φυλακές να πάρουν τον Γιάννη.Ως εκ θαύματος,έτσι νομίζαμε εμείς τότε,το αμάξι δεν έπαιρνε μπροστά παρά τις προσπάθειεςτου οδηγού,τότε ο Βασιλικός Επίτροπος που πάντα παρεβρίσκετο στις εκτελέσεις γιά να διαβάζει την κατηγορία νόμισε ότι ο οδηγός έκανε σαμποτάζ και πήγε μόνος του να βάλει μπρος το αμάξι αλλά και πάλι τίποτα.Τότε περνούσαν πιό πέρα ένα φορτηγό με εργάτες και τους επιστράτευσε και ήλθαν στις φυλακές πολύ αργά γιά να πάρουν τον Γιάννη,όταν λοιπόν πήγαν τον Γιάννη στο Μεζούρλο είχαν ήδη εκτελέσει τους άλλους 10 μελλοθάνατους,τότε επειδή είχε περάσει η ώρα και επειδή ήθελε να καταβάλει προσπάθεια να σώσει τον αδερφό Γιάννη επείδη ήτο νεαρός,παίρνει τον Γιάννη και τον πηγαίνει στα πτώματα των άλλων και του λέει:"Βλέπεις αυτούς;""ναι"του απάντησε ο αδελφός."Έτσι θα γίνεις και συ σε λίγο"και πάλι ο αδερφός του απάντησε"το ξέρω""και δε σε νοιάζει;"του απαντάει και πάλι ο Επίτροπος,και ξανά του απαντάει ο αδερφός"εγώ ξέρω γιατί θα πεθάνω και ελπίζω στην ανάσταση που θα κάνει ο Χριστός,σεις που ελπίζετε;"

Τότε διατάζει πάλι ο Επίτροπος και τον ξαναέφεραν στη φυλακή μήπως τον καταφέρουν και διαρρήξει την πίστη του στον Θεό ακι συμβιβαστεί

Τον ξαναέφεραν πάλι στη φυλακή.Όταν τον είδαμε εμείς όλοι πιστέψαμε πως τον έσωσε ο Θεός και ήταν ένα θαύμα,η ημέρα εκείνη ήταν ωραία λιακάδα και βγήκαμε όλοι στον ήλιο μαζί και ο Γιάννης διότι όλοι είμεθα χαρούμενοι επείδη δε τον εκτέλεσαν

Ο αδελφός όμως ήταν πολύ στεναχωρημένος και του είπα εγώ:"Γιαννάκη μη στεναχωριέσαι,ο Θεός τον οποίον λατρεύεις που σε έσωσε σήμερα,θα σε διαφυλάξει και θα σου δώσουν χάρη και θα σε σώσει".Τότε μου απάντησε ως εξής:"Αγαπητέ Γιάννη αυτό που έγινε σήμερα σε εμένα με φοβίζει πιό πολύ διότι δεν είναι προστασία από τον θεό αλλά από κάποιον άλλο γιά να με παγιδεύσει",αλλά εγώ δεν κατάλαβα τι ήθελε να πει,το κατάλαβα όμως αργότερα.

Πέρασε η Παρασκευή,ήλθε το Σάββατο και την άλλη μέρα την Κυριακή το πρωί ήλθε από τη Λάρισσα ένας δικηγόρος που όπως μάθαμε ήταν της Χριστιανικής Εστίας,κάλεσε τον αδελφό Γιάννη μακρυά από μας και συζήτησαν επί περίπου μία ώρα και όταν θα έφευγε τον ρώτησε ο διοικητής τι είπαν και εκείνος δε του έδωσε καμιά απάντηση.

Εν τω μεταξύ την ημέρα εκείνη έστειλαν στον Γιάννη οι αδελφοί της Λάρισσας μιά επιστολή με κάποιο στρατιώτη ο οποίος κατάγετο από τον Αμπελώνα,ονομαζόμενος Ζήσης,και μου το είπε,και ανοίξαμε την επιστολή να δούμε τι του έγραφαν και ενθυμούμε που του έγραφαν να έχει θάρρος και να ελπίζει στον Ιεχωβά.Μεταξύ των άλλων του ανέφεραν να μείνει πιστός μέχρι θανάτου και να μη ξεχάσει τον Κύριο Ιησου που εφέρθει ως πρόβατο στη σφαγή - Αποκάλυψη 4:10.Ησαίας 53:7

Τελικά του δώσαμε το γράμμα και απάντησε και αυτός στους αδερφούς,δε ξέρω τι τους έγραφε..( δικό μας σχόλιο:έχει αναρτηθεί εδώ στο Βlog για να μάθουν όλοι τι έγραφε )

Την Κυριακή το βράδυ ήλθαν στις φυλακές ο Διοικητής του 2ου Σώματος Στρατού ονόματι Καλογερόπουλος.Επίσης ο Βασιλικός επίτροπος του Εκτάκτου Στρατοδικείου ο Ράλλης και πολλοί ανώτεροι αξιωματικοί ζήτησαν και ήλθε ο Γιάννης στα Γραφεία των φυλακών.Τότε μου παρήγγειλαν και τους πήγα καφέδες και αφού πήγα κάθισα κρυφά και άκουγα τι του έλεγαν

Και συγκεκριμένα του έλεγαν να υπογράψει ότι παίρνει όπλο,και του έδιναν υπόσχεση ότι δε θα το πιάσει καθόλου στα χέρια του.Ο Αδελφός ήταν ανένδοτος,τελικά του λέει ο Βασιλικός Επίτροπος ότι αφού πιστεύει ότι δε πρέπει να σκοτώσει αυτή τη στιγμή γίνεται φονιάς του εαυτού του.

Τότε του απάντησε ο αδελφός Γιάννης:"Εγώ δε φονεύω τον εαυτό μου διότι γι αυτό δε παίρνω όπλο να σκοτώσω άλλους,κατά πόσον να σκοτώσω τον εαυτό μου.Σεις σκοτώνετε εμένα,γι αυτό θα δώσετε λόγο στον θεό γιά το άδικο αίμα που θα χύσετε.

Τελικά πήγαν να φύγουν.Τότε ο Διοικητής των φυλακών ο οποίος αγαπούσε τον αδερφό άρχισε να του λέει:"Παιδί μου πες ναι γιατί φεύγουν και θα φύγει και η ζωή σου,σε παρακαλώ πες ναι",τότε ο αδερφός του απάντησε ότι η ζωή δεν εξαρτάται από ανθρώπους,αλλά από τον Θεό.Τότε κατάλαβα γιατί ήταν στεναχωρημένος ο Γιάννης όταν δεν τον εκτέλεσαν την Παρασκευή το πρωί,δηλαδή ήταν παγίδα γιά να τον δελεάσουν να διαρρήξει την ακεραιότητά του.
 

Τελικά την Τριτη 10 Φεβρουαρίου εκτελέστηκε ο αγαπητός μας αδελφός Ιωάννης Τσούκαρης όμως η πιστότητά του έγινε καλό παράδειγμα,σε πολλούς και ιδιαιτέρως σε μένα που γνώρισα την αλήθεια και από τότε υπηρετώ τον Ιεχωβά.Εύχομαι ο Ιεχωβα να τον ενθυμηθή στην ανάσταση να τον δούμε και πάλι να χαρούμε και να δοξάζουμε στην αιωνιότητα το όνομα του και τη Βασιλεία του.

Ιωάννης Παναγιωτόπουλος
Εκκλησία Πάτρα Ανατολική

Σ.Φ.Λ. 1949.Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ,ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΕ ΤΟ ΚΑΠΕΛΟ.





ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΣΤΑΛΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ Η ΟΠΟΙΑ ΕΧΕΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΤΣΑΡΟΥΧΑ "ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΕΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ"

ΘΑ ΞΑΝΑΒΡΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΠΝΟΔΟΧΟ!!

Μου έδωσαν αριθμό κρατουμένου καθώς και ένα μοβ τρίγωνο, το οποίο με προσδιόριζε ως Μάρτυρα του Ιεχωβά. Οι φρουροί των Ες‐Ες μού έκαναν μια πρόταση. Θα μπορούσα να αποφυλακιστώ από το στρατόπεδο και μάλιστα να γίνω αξιωματικός στο ναζιστικό στρατό υπό έναν όρο. «Πρέπει να αποκηρύξεις τις ιδέες των Σπουδαστών της Γραφής, οι οποίες αντιτίθενται στο Τρίτο Ράιχ». Σε καμιά άλλη ομάδα κρατουμένων δεν έγινε παρόμοια πρόταση. Μόνο στους Μάρτυρες του Ιεχωβά δινόταν η ευκαιρία να γλιτώσουν από τα στρατόπεδα. Μολαταύτα, εγώ—όπως και χιλιάδες άλλοι—αρνήθηκα κατηγορηματικά αυτό το «προνόμιο». Η απάντηση των φρουρών ήταν: «Για κοίτα προσεκτικά εκείνη την καπνοδόχο του κρεματορίου. Σκέψου το πολύ καλά, γιατί αλλιώς θα ξαναβρείς την ελευθερία σου μόνο μέσα από εκείνη την καπνοδόχο». Πάλι αρνήθηκα κατηγορηματικά και, εκείνη τη στιγμή, γέμισα με την «ειρήνη του Θεού η οποία υπερέχει από κάθε σκέψη».—Φιλιππησίους 4:6, 7.

Λίγους μήνες αργότερα, τα ρωσικά στρατεύματα πλησίαζαν και έτσι οι Ναζί αναγκάστηκαν να εκκενώσουν γρήγορα το στρατόπεδο. Καθώς ετοιμαζόμασταν για την αναχώρηση, εμείς οι αδελφοί—διακινδυνεύοντας τη ζωή μας—αποφασίσαμε να πάμε στα παραπήγματα των γυναικών για να δούμε σε τι κατάσταση βρίσκονταν οι περίπου 20 πνευματικές αδελφές μας—μεταξύ αυτών η Έλζα Αμπτ και η Γκέρτρουτ Οτ. Όταν μας είδαν, έτρεξαν γρήγορα κοντά μας και έπειτα από μια σύντομη ανταλλαγή ενθάρρυνσης έψαλαν μαζί τον ύμνο της Βασιλείας με τα λόγια: «Πας όστις είναι πιστός δεν έχει φόβον ποτέ εν τη ψυχή». Δεν υπήρχε κανείς ανάμεσά μας που να μη δακρύσει!

Οι Ναζί στοίβαξαν 100 έως 150 από εμάς τους κρατουμένους σε άδεια βαγόνια για κάρβουνο χωρίς φαγητό ούτε νερό, και ταξιδέψαμε μέσα στον παγετό και στην παγωμένη βροχή. Μας βασάνιζε η δίψα και ο πυρετός. Καθώς οι άρρωστοι και εξαντλημένοι κρατούμενοι έπεφταν στο δάπεδο και πέθαιναν, υπήρχε περισσότερος χώρος στα βαγόνια. Τα πόδια μου και οι αρθρώσεις μου πρήστηκαν τόσο πολύ ώστε δεν μπορούσα να σταθώ όρθιος. Έπειτα από ταξίδι δέκα ημερών, οι ελάχιστοι κρατούμενοι που επιζήσαμε φτάσαμε στο σωφρονιστικό στρατόπεδο Μίτελμπαου‐Ντόρα στο Νόρντχαουζεν, το οποίο βρίσκεται κοντά στη Βαϊμάρη της Θουριγγίας. Είναι αξιοσημείωτο ότι κανένας αδελφός δεν πέθανε στη διάρκεια εκείνου του εφιαλτικού ταξιδιού.

Την 1ηΑπριλίου 1945, οι Συμμαχικές δυνάμεις βομβάρδισαν τους στρατώνες των Ες‐Ες καθώς και το στρατόπεδό μας που βρισκόταν εκεί κοντά. Πολλοί σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν. Την επόμενη μέρα δεχτήκαμε έναν σφοδρό βομβαρδισμό και, στη διάρκεια εκείνης της επίθεσης, μια ισχυρή έκρηξη με πέταξε στον αέρα.
Ένας από τους αδελφούς, ο Φριτς Ούλριχ, ήρθε να με βοηθήσει. Άρχισε να σκάβει μέσα στα χαλάσματα ελπίζοντας ότι ήμουν ακόμα ζωντανός. Τελικά με βρήκε και με έσυρε έξω από τα συντρίμμια. Όταν ανέκτησα τις αισθήσεις μου, συνειδητοποίησα ότι είχα σοβαρά τραύματα στο πρόσωπο και στο σώμα και ότι δεν άκουγα τίποτα. Ο θόρυβος των εκρήξεων είχε προξενήσει βλάβη στα τύμπανα των αφτιών μου. Είχα σοβαρά προβλήματα με τα αφτιά μου επί πολλά χρόνια μέχρι που τελικά γιατρεύτηκαν.

Ανάμεσα στους χιλιάδες κρατουμένους, ελάχιστοι επέζησαν από εκείνον το βομβαρδισμό. Μερικοί αδελφοί μας πέθαναν, μεταξύ αυτών και ο αγαπητός μου Γκούσταφ Μπάουμερτ. Τα τραύματά μου μού προξένησαν μόλυνση η οποία συνοδευόταν από υψηλό πυρετό. Λίγο αργότερα, όμως, μας βρήκαν τα Συμμαχικά στρατεύματα και μας απελευθέρωσαν. Εν τω μεταξύ, τα αποσυντιθέμενα πτώματα των κρατουμένων που είχαν πεθάνει ή δολοφονηθεί προξένησαν επιδημία τύφου, τον οποίο κόλλησα και εγώ. Με πήγαν μαζί με τους υπόλοιπους ασθενείς σε ένα νοσοκομείο. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των γιατρών, μόνο τρία άτομα επιζήσαμε. Πόσο ευγνώμων ήμουν για το ότι ο Ιεχωβά με ενίσχυσε ώστε να παραμείνω πιστός εκείνους τους δύσκολους καιρούς! Ήμουν επίσης ευγνώμων για το ότι, στην περίπτωσή μου, ο Ιεχωβά θεώρησε κατάλληλο να με σώσει από τη “βαθιά σκιά” του θανάτου.—Ψαλμός 23:4.

Αφήγηση από τον Χένρικ Ντόρνικ
ΣΚΟΠΙΑ 1-09-07

Μία Συγκλονιστική μαρτυρία από αυτόπτη μάρτυρα

Χαρακτηριστική περιγραφή του κλίματος και της αντιμετώπισης που επιφυλασσόταν στους αντιρρησίες συνείδησης τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές του 1960 καταγράφεται στο αυτοβιογραφικό διήγημα του Ντίνου Χριστιανόπουλου που έγραψε το 1963 με τίτλο Ο Χιλιαστής —μια από τις ελάχιστες μαρτυρίες τρίτων που σώζονται επί του θέματος από εκείνη την εποχή.

Ο συγγραφέας περιγράφει την τυχαία γνωριμία του με έναν Μάρτυρα του Ιεχωβά κρατούμενο στο κέντρο κατάταξης κοντά στην Κόρινθο όπου είχε παρουσιαστεί και εκφράζεται με θαυμασμό για το ηθικό σθένος του. Οι μαρτυρίες του αποτελούν δείγμα της βαναυσότητας με την οποία αντιμετωπίστηκαν εκείνοι που αρνούνταν να πάρουν όπλο».

(Ντίνος Χριστιανόπουλος, συλλογή διηγημάτων Η Κάτω Βόλτα, διήγημα «Ο Χιλιαστής», Εκδ. Ιανός, 2004, σσ. 51-60)